Links en het Irakese Verzet
| | Opinions | 17 Jun 2004 |
|
|
|
Auteurs: Maina van der Zwan en Pepijn Brandon
(Internationale Socialisten).
Een anti-oorlogsbeweging die een eind aan de bezetting eist moet niet het machtsspel in de VN, maar het Irakese verzet steunen.
De foto’s van de martelingen in Irak hebben visueel duidelijk gemaakt wat velen al dachten: dit is niet een oorlog tegen terreur, maar een oorlog van terreur. Hoewel de bezettingsmacht in een diepe crisis zit heeft Bush met de laatste VN-resolutie een nieuw rookgordijn opgeworpen over de werkelijke aard van de bezetting. Het is zowel een tactische concessie aan critici als een opzet om nog harder toe te slaan tegen elke vorm van verzet in Irak.
De ‘machtsoverdracht’ die Bush en Blair presenteren als een belangrijk moment in de overgang naar democratie in Irak is een schijnvertoning. Hoewel de regering-Bush maar al te graag de indruk wil wekken dat er een reële verandering zal plaatsvinden in de bestuursstructuur, heeft zij zelf meerdere malen toegegeven dat de Irakezen een ‘gelimiteerde bevoegdheid’ zullen krijgen. De buitenlandse troepen blijven onder Amerikaans bevel en het door de Provisional Coalition Authority (CPA) uitgezette economische beleid van privatiseringen en contracten voor Amerikaanse multinationals blijft onaangetast. Volgens eedere berichten van de CPA zullen ook na de ‘machtsoverdracht’ op alle sleutelposities in de ministeries Amerikanen worden benoemd. De nieuwe Amerikaanse ambassade die in Bagdad gebouwd wordt, met 3000 personeelsleden de grootste ter wereld, krijgt de toerusting van een tweede regeringscentrum. We hebben niet te maken met een machtsoverdracht, maar met een poging om het koloniaal bestuur in een nieuwe verpakking te gieten.
Dat Irak ook na 30 juni door de Amerikaanse bezettingsmacht bestuurd zal worden is een onvermijdelijk gevolg van het project waar deze bezetting een onderdeel van is. De ‘oorlog tegen het terrorisme’ die Bush na 11 september 2001 lanceerde is een oorlog voor Amerikaanse militaire en economische hegemonie over de wereld en vindt haar ideologische uitdrukking in het Project voor de Nieuwe Amerikaanse Eeuw. De neoconservatieven in het Witte Huis hebben het slagen of falen van dit project afhankelijk gemaakt van succes in Irak. Er staat dus veel op het spel en precies daarom reageren ze op elke tegenslag met meer wreedheid, wordt er na elke demonstratie harder opgetreden. De misdaden die nu bekend worden zijn geen incidenten, maar zijn een onvermijdelijk gevolg van de bezetting. Ze zijn onderdeel van een systematische poging om Irakezen zo een angst aan te jagen dat ze elke regeringsvorm die wordt opgelegd zullen accepteren.
Het is precies het uitblijven van die onderdanige houding waar het bezettingsleger nu in vastloopt. Niet alleen wantrouwt 85% van de Irakezen volgens recente peilingen de bezettingsmacht, onderzoek van de Financial Times wijst uit dat de milities van Al-Sadr op brede steun onder de bevolking kunnen rekenen. In dit verzet loopt de oorlogsmachine van Bush nu vast.
Toch heeft een deel van de anti-oorlogsbeweging een ambivalente houding ten aanzien van het Irakese verzet. Zo spreekt de SP op haar website over religieuze extremisten en terroristisch geweld. De partij vergeet met deze stellingname lessen uit de eerdere fases van anti-koloniaal verzet. De belangrijkste daarvan is dat we het geweld van de koloniale macht om zijn positie te handhaven en dat van verzetsgroepen die onafhankelijkheid eisen nooit aan elkaar gelijk mogen stellen. Het zijn de Amerikanen die voor het neerslaan van de Al-Sadr beweging bombardementen op steden uitvoeren en daarbij vele burgerslachtoffers maken. Het geweld van de kant van het verzet is van een volledig andere schaal. Daarnaast zijn beide vormen van geweld ook in moreel opzicht niet gelijk.
De ene groep vecht voor de gerechtvaardigde eis van zelfbeschikkingsrecht voor het Iraakse volk, de andere om die zelfbeschikking effectief onmogelijk te maken. Natuurlijk hebben groeperingen als die van Al Sadr naast de eis van nationale onafhankelijkheid ook andere programmapunten, die wij niet automatisch delen. Maar was dat niet ook het geval met het verzet in Vietnam? Lang niet iedereen die op demonstraties Ho-Ho-Ho Chi Minh scandeerde, was ook voor de vestiging van een stalinistische politiestaat. Alleen begreep de toenmalige anti-oorlogsbeweging dat steun voor de onafhankelijkheidsstrijd een principiele kwestie was, niet een die afhankelijk gemaakt kon worden van het politieke programma van de verzetsgroepen.
We hoeven de groeperingen die nu de leiding nemen in het Irakeze verzet niet te idealiseren. Maar meegaan met de demonisering van deze groeperingen die logischerwijs plaatsvindt van de kant van de bezetters is momenteel een groter gevaar. Sommige groeperingen zullen een islamitische staat in Irak willen, maar voorlopig lijkt het er niet op dat deze wens de steun heeft van een meerderheid van de Irakezen. 48,5% van de ondervraagden in een onderzoek van Oxford Research International zien een ‘democratie’ als meest wenselijke systeem tegenover 20,5% wiens voorkeur uitgaat naar een ‘islamitische staat’. Waar de overgrote meerderheid het wel over eens is, is dat de bezetters moeten vertrekken. Dit is dan ook de belangrijkste basis voor bewegingen zoals die van Al Sadr, zolang seculiere krachten niet bereid zijn met evenveel felheid de strijd tegen de bezetting aan te binden. Paradoxaal genoeg kan juist de terughoudendheid van een groepering als de Communistische Partij van Irak, die zitting heeft in de regeringsraad, en van delen van de internationale anti-oorlogsbeweging, Irakezen in de armen van het religieuze verzet drijven.
De taak van de anti-oorlogsbeweging op dit moment is de druk op de bezettingsmacht verder op te voeren en in te zetten op de enige weg naar vrede en democratie in het Midden-Oosten: een einde van de bezetting, terugtrekking van alle buitenlandse troepen en zelfbeschikking voor de Irakezen. Het is onze plicht om het Project voor de Nieuwe Amerikaanse Eeuw te breken tussen het aambeeld van verzet in het Midden-Oosten en de moker van de internationale anti-oorlogsbeweging.
Website: Internationale Socialisten
Published on 17 Jun 2004 by RISQ
© RISQ | www.risq.org
All rights reserved.
6822 maal gelezen |
| |
|
| |
|
|
|
|
|
|
 | |
 | |
 | |
| Recente reacties: |
Frans Groenendijk |
|
Frans Groenendijk |
| |
|
|
|
|
|
My Headlines | Newsfeeds in your mailbox!